Wij zijn bijna rond en ons tempo zakt wat terug. Donderdagochtend vertrekt de boot en de meeste hoogtepunten hebben wij gezien, al blijft er nog genoeg te ontdekken in dit prachtige land.
Volgens het wandelboekje is er een mooie wandeling bij Stafafell. Wij zetten de auto bij het kerkje en de wat verkommerde slaapzakaccomodatie. Het weer is zonnig. Het pad is met paaltjes en witte stenen gemarkeerd en voert over glooiende heuvels met op de achtergrond bergen met prachtige kleuren. Het is zo stil! Overal lopen schapen zoals op heel IJsland. Altijd maar een stuk of drie bij elkaar. Het zijn heel zelfstandige karakters.
Terug bij de auto gaat de deur van het guesthouse open en zegt een man in het Nederlands; ‘Goedemorgen’. Het blijkt een IJslander te zijn uit Reykjavik, die een paar jaar in Nederland heeft gewoond.
De weg richting Djúpivogur slingert langs de fjorden. Links de bergketen met een langgerekte puinwaaier en rechts de blauwe zee. Zeemist komt onze kant uit en even later is onze wereld gekrompen tot een cirkel van 100 m rondom ons. Vlak voor Djúpivogur klaart het weer op en zien wij enkele geparkeerde auto’s en mensen in badkleding. In dit niemandsland staat een forse bak warm water, gevoed door een warmwaterbron, waarin iedereen die daar zin in heeft een warm bad kan nemen. Twee jonge mannen uit Vancouver zien dat helemaal zitten en schuiven voorzichtig in het hete water. De ene had een Nederlands kindermeisje die beschuit met muisjes voor hem maakte. Wat hij heerlijk vond.
In Djúpivogur staan 34 uitvergrote granieten eieren op betonnen sokkels. Een eerbetoon aan de vogels van IJsland van Sigurdur Gudmundsson. De eieren hebben allemaal hètzelfde formaat maar zijn verschillend van vorm en kleur anoloog aan het echte ei. Alleen het ei van de roodhalsduiker is veel groter dan de rest omdat deze vogel verbonden is met de stad Djúpivogur. Het kunstwerk trekt veel belangstelling.
Wij blijven hier op de stadscamping.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten