Bejaardag

Om de buren niet wakker te maken zong An op fluistertoon ‘Lang zal hij leven’ en dat sloeg dan op mij. Heel lief. Ze had ook nog een cadeau voor mij. Een paar draadloze “oortjes” of te wel AirPods. Geen gezicht natuurlijk zo’n oude vent met van die hippe oordopjes, maar wat een mooi geluid en geen gezeur meer met draadjes die overal achter blijven haken.

An rekent de camping af bij het hotel in het dorp. Ze blijft wel erg lang weg. Komt ze eindelijk terug met....twee stukken gebak voor straks bij de koffie! In de mist rijden wij weer een prachtige weg naar Eidi althans dat zegt de beschrijving. Op de pas staan veel auto’s op de parkeerplaats. Er loopt een pad naar de Slaettaratindur de hoogste berg van de Faroe eilanden (882m) wiens top af en toe in de wolken verdwijnt. Na de koffie met gebak, in zo’n bus heb je alles bij je, gaan de bergschoenen aan. In de zon beginnen wij aan de vrij steile klim. Als het nog steiler wordt keert An  om, ze wil haar knieën niet forceren. Ik ga nog even door en na een uur sta ik op de top. Jammer genoeg is het weer een wolk die het uitzicht beperkt. De terugtocht is nog best lastig vanwege de losse steentjes waardoor ik af en toe wegglijd.

Wij rijden door naar Vestmanna en dan terug naar Torshavn camping die aan zee ligt. Heerlijk in de zon gezeten. Om 6 uur gaan we te voet langs de strandweg naar het restaurant KC in het oude Torshaven. Vlak naast de camping is het een drukte op zee met allerlei bootjes en zelfs de reddingsdienst. Op het strand staan een 25 tal mensen in wetsuits waarvan sommigen met een volgboei. De start van een zwemwedstrijd naar het tegenover liggende eiland Nólsoy. Het tijdstip is goed gekozen, het is dood tij.

Wij eten in het gezellige restaurant en horen dat onze tafelbuurman ouders heeft in Lochem. Hij is geboren in Zuid Afrika maar woont nu met vrouw en twee dochters in San Francisco. Hij spreekt nog goed Nederlands. De dochtertjes kennen een paar Nederlandse woorden: opa, oma en kletskous.

De Faroe eilanden

Met een zonnetje hebben wij afscheid genomen van IJsland. Eenmaal op zee varen wij echter in de mist. Om half twee ‘s nachts gaat de wekker want om 2 u moeten wij de kamer verlaten. Om half vier rijden wij van de boot donker Torshaven in. Rechtstreeks naar de camping waar men ons een plaatsje toewijst. Wij hadden niet gereserveerd maar doordat wij zo snel van de boot bij de camping zijn, is dat geen probleem. Maar reserveren was beter geweest. Na een gedeeld pilsje    kunnen wij aan de tweede helft van de nacht beginnen.

’s Ochtends besteden wij (te) veel tijd om een restaurant te vinden voor zaterdagavond. De prijzen voor menu’s en wijn liggen hier erg hoog. Maar met behulp van het touristen informatie bureau vinden wij een geschikt restaurant. Dan nog koffie met overheerlijk chocoladegebak en dan eindelijk op pad. Wij rijden via een “buttercup route” * van het eiland Streymo naar Eysturoy. Het landschap is mooi groen en steeds is er water te zien door de vele fjorden. Eerst naar de zuid-punt van het eiland naar Aeduvik, waar een camping is. Maar het kan ons toch niet voldoende bekoren. Dan naar de noordkant van het eiland. De afstanden vallen erg mee. Wel valt op dat de plaatsjes  veel groter zijn dan die op IJsland. De smalle weg die ons door de bergen naar Gjógv voert is echt prachtig. Ik begin weer een beetje enthousiast te worden. Gjógv zelf is een leuk plaatsje. De camping heeft met een ketting afgesloten plekken. Na betaling in het verderop gelegen restaurant krijg je een sleutel om het kettingslot te openen.

Kinderen spelen in het riviertje met vlotjes van doormidden gezaagde plastic vaten. Er wordt gebarbecued en uit de houtgestookte hottub kringelt rook.

* Landschappelijk bijzonder fraaie route die met groen in de kaart staat.

De laatste kronen

De camping in Fljótsdalsgrund was erg rustig. Dat hebben wij deze vakantie nog niet meegemaakt. Voor An was het te stil, die houdt van wat meer reuring.  

Het bezoekerscentrum Fljótsdalhreppur is een prachtig modern gebouw op een mooie plek, waar je alle informatie kunt krijgen over het hoogland. Kaarten, geologische info, uitleg over flora en fauna en actuele informatie over de condities in bepaalde gebieden. Rangers patrouilleren dagelijks in het gebied om alles te monitoren.

In Egilstadir doen wij de laatste boodschappen en genieten van een (1/2) pecanbroodje. Wij moeten per slot van rekening aan de lijn denken. 😊

Op naar Seydisfjördur waar morgenvroeg de boot vertrekt. De camping is al goed bezet er zijn nog maar 4 plaatsen vrij. Wij wurmen ons op een kleine plek tussen een Russische caravan en een Nederlandse camper. Later op de avond staan ook het parkeerterrein verderop helemaal vol. Zo’n piek kan de camping niet aan. 

Seydisfjördur is een leuk plaatsje. Vandaag liggen er twee cruise schepen aan de kade de Saga Sapphire en de National Geographic Explorer.

Skaftfell is een naar het schijnt leuk café maar helaas gesloten. Op de eerste verdieping is een galerie. De bedrukte stoffen van een kunstenares uit New York hebben soms prachtige dessins. An mag met twee witte handschoentjes aan, samen met de galeriehoudster, de stoffen een voor een omslaan.

Tvísöngur is een geluidskunstwerk van Lukas Kühne dat bestaat uit een 5 tal betonnen koepels van verschillende grootte. Het ligt buiten, halverwege de berg. Geluiden in de koepel(s) worden versterkt.

Van onze laatste kronen drinken wij koffie met chocoladecake en slagroom. De hiervoor genoemde zinsnede over onze lijn, moet u maar vergeten. 

Het waren niet de allerlaatste kronen want wij hebben nog een bedrag gereserveerd voor een muziekoptreden in de Bláa Kirkjan (het blauwe kerkje). Iedere woensdag is er een optreden. Vanavond treedt de zangeres Aldís Fjola op, genre ballroom & electric pop, géén idee wat ik mij daar bij moet voorstellen. Maar op Spotify blijkt ze een prettige stem te hebben. Wij laten ons verrassen! Ze komt op met een 5-mans formatie; drums, basgitaar, vleugel, solo gitaar en viool. Ze zingt covers en eigen werk meest Engelstalig maar ook in het IJslands. De muziek is soms heftige rock dan weer een gevoelige ballad. Een mooi muzikaal afscheid van IJsland!

Waterkracht

Op weg naar Egilstadir heeft zich zojuist een klein drama voltrokken. Een auto met daarin een gezin heeft een volwassen schaap geraakt. Het schaap ligt dood op de weg. De auto is van de weg geraakt en heeft flinke schade aan het voorfront. De ouders met drie kleine kinderen lopen vertwijfeld weg van de ongeluksplek.

Wij doen er nog één. Maar dit is echt de allerlaatste. Een bezoek aan de Hengifoss waterval als afscheid van de highlights van IJsland. Drie kwartier bergop lopen langs een ruig ravijn. Soms met  prachtige basaltformaties. I.v.m. de beschermde flora mogen wij het laatste deel van het pad niet betreden. In de wand waarlangs het water naar beneden stort zijn rode banden te zien. Dit zijn aslagen van eerdere vulkaanuitbarstingen die reageerden met de al aanwezige ijzerhoudende kleilaag.

Het water in het Lagarfljót meer heeft een grijs-groene kleur en wordt gevoed door een snelstromende rivier. Stroomopwaarts bevindt zich een waterkrachtcentrale die met hoogspanningsleidingen de stroom vervoert naar de aluminiumfabriek van Alcoa in Reydarfjördur. De valhoogte van het water door twee verticale valpijpen is 400m en de turbines leveren 690 mW aan stroom. De turbine hal is overigens onzichtbaar want die bevindt zich in de berg. Die wijsheid ontleen ik overigens aan de informatie borden op de plek tegenover de centrale. Dat doen ze goed op IJsland, bij iedere bezienswaardigheid staan een of meer borden met uitleg in meerdere talen.