Om de buren niet wakker te maken zong An op fluistertoon ‘Lang zal hij leven’ en dat sloeg dan op mij. Heel lief. Ze had ook nog een cadeau voor mij. Een paar draadloze “oortjes” of te wel AirPods. Geen gezicht natuurlijk zo’n oude vent met van die hippe oordopjes, maar wat een mooi geluid en geen gezeur meer met draadjes die overal achter blijven haken.
An rekent de camping af bij het hotel in het dorp. Ze blijft wel erg lang weg. Komt ze eindelijk terug met....twee stukken gebak voor straks bij de koffie! In de mist rijden wij weer een prachtige weg naar Eidi althans dat zegt de beschrijving. Op de pas staan veel auto’s op de parkeerplaats. Er loopt een pad naar de Slaettaratindur de hoogste berg van de Faroe eilanden (882m) wiens top af en toe in de wolken verdwijnt. Na de koffie met gebak, in zo’n bus heb je alles bij je, gaan de bergschoenen aan. In de zon beginnen wij aan de vrij steile klim. Als het nog steiler wordt keert An om, ze wil haar knieën niet forceren. Ik ga nog even door en na een uur sta ik op de top. Jammer genoeg is het weer een wolk die het uitzicht beperkt. De terugtocht is nog best lastig vanwege de losse steentjes waardoor ik af en toe wegglijd.
Wij rijden door naar Vestmanna en dan terug naar Torshavn camping die aan zee ligt. Heerlijk in de zon gezeten. Om 6 uur gaan we te voet langs de strandweg naar het restaurant KC in het oude Torshaven. Vlak naast de camping is het een drukte op zee met allerlei bootjes en zelfs de reddingsdienst. Op het strand staan een 25 tal mensen in wetsuits waarvan sommigen met een volgboei. De start van een zwemwedstrijd naar het tegenover liggende eiland Nólsoy. Het tijdstip is goed gekozen, het is dood tij.
Wij eten in het gezellige restaurant en horen dat onze tafelbuurman ouders heeft in Lochem. Hij is geboren in Zuid Afrika maar woont nu met vrouw en twee dochters in San Francisco. Hij spreekt nog goed Nederlands. De dochtertjes kennen een paar Nederlandse woorden: opa, oma en kletskous.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten