Watervallen en walvissen

De nachten aan het Vledderdiep zijn stil maar hier was het nog stiller. Geen enkel motorisch geluid alleen af en toe een vogel. 

De weg naar de Dettifors waterval is een steenslagweg. De auto krijgt het zwaar te verduren. Alles kraakt en piept. Wij worden voortdurend door elkaar geschud. Er blijft een stofwolk achter ons hangen. Soms lijkt de weg een wasbord. Wij ontdekken dat iets harder rijden toch comfortabeler is. Het landschap is een soort maanlandschap, zwarte grit bezaaid met stenen en rotsblokken. Het schijnt dat de Amerikaanse astronauten hier geoefend hebben voor de maanlanding. Wij rijden op een hoogvlakte en begrijpen niet waar de waterval is tot wij bij de Dettifors zijn en zien dat het water daar naar beneden stort in een in de rotsen uitgesleten rivier. Hier bevindt zich een canyon. De waterval is de grootste op IJsland. Over een breedte van 100 m stort een enorme massa bruin water naar beneden. Tonnen klei verdwijnen zo jaarlijks in zee. De zon schijnt en in de mist van de verstuivende waterdeeltjes zijn een tweetal regenbogen te zien.

Bij Asbyrgi is ook nog een canyon maar de rivier is lang geleden verdwenen. In plaats daar van is een parkachtig landschap ontstaan met een gevarieerde vegetatie. Berken en Sporkehout met een weelderige ondergroei van bloemen en kruiden. De wandeling voert ons over het golfterrein naar een pad langs de steile basaltwand van de kloof. Via trappen en met behulp van een touw bereiken wij de rand van de wand, waar een smal voetpad ons verder leidt. Regelmatig zit er een jonge koperwiek op het pad.

De weg langs zee voert ons langs Knararbrekkutangi de plek, maar dat weten jullie ongetwijfeld, waar al sinds eeuwen drijfhout vanuit Siberië aanspoelt. Met dat hout bouwden de bewoners van deze streek huizen en schepen.

In Húsavík schepen wij in op een houten vissersboot die nu toeristen meeneemt om walvissen te bekijken. Al vrij snel zien wij onze eerste walvis, een bultrug, die zich tegoed doet aan de enorme hoeveelheid krill die zich in deze baai bevindt.  Het fotograferen van zo’n imposant dier is niet eenvoudig. Gelukkig is het gedrag redelijk voorspelbaar. De bultrug meldt zich met een waterfontein. Hij blijft dan enige tijd vlak onder de oppervlakte waarbij hij drie tot vier keer ademhaalt en vervolgens komt hij wat meer boven water om met een fraaie staartbeweging een aantal minuten onder water te verdwijnen. Die staart is het meest fotogeniek tenzij je het geluk hebt om een frivole sprong van deze kolos te kunnen vastleggen. Voorlopig ben ik al blij om die finale duikbeweging enigszins te kunnen vastleggen. Later zien wij nog een andere bultrug die wij geruime tijd kunnen volgen.

Met een voldaan gevoel rijden wij naar de reeds volle camping in Heiderbar