Concert in de vuurtoren

Vandaag naar Drangsnes voor een boottocht naar Grímsey en bezoek aan het eiland. Overigens dit is een ander Grimsey dan het gelijknamige eiland dat net boven de poolcirkel ligt. Onderweg langs de fjord zie ik een nieuwsgierige zeehond zwemmen. En even verder dicht onder de wal, de spuitpluim van een walvis. Dus behalve vis is de naam blijkbaar nog niet zo slecht gekozen.

In Dragsness hangen nog echt vissen te drogen. Op eerdere plekken waren het vooral lege graten die, ons touristen, een goed beeld moeten geven van een nog levende visserij.

De hottubs aan de zeezijde van de weg trekken veel liefhebbers. Je moet wel eerst een koude harde noordenwind trotseren alvorens je verzaligd in het warme water glijdt. Althans zo stel ik mij dat voor. 

Een kleine boot brengt ons naar het eiland. Wij tweeën en Christina onze gids. Het eiland dankt zijn naam aan een man uit het binnenland van Noorwegen die hier naar toe zeilde en zich vestigde. Hoewel het eiland privé bezit is, de eigenaars zijn twee broers uit Drangsness, is het voor iedereen vrij toegankelijk. Op het strand ligt drijfhout afkomstig uit Siberië. Vroeger wel gebruikt om een huis en meubels te bouwen. 

Er nestelen hier zo’n 80.000 papegaaiduikers naast drieteenmeeuwen?, eidereenden en er is één nerts. Die lastpak proberen ze al tijden zonder succes te verwijderen.

Papegaaiduikers nestelen in een hol in de grond en leggen maar één ei. Als het jong kan lopen kan het nog niet vliegen. Het wordt door papa papegaaiduiker naar zee geduwd want zwemmen kunnen ze wel als de beste. Het zijn zo wie zo onhandige vliegers. Daar maakt de ‘jager’ op het strand gebruik van door ze met een heel groot schepnet te vangen en vervolgens als lekkernij te consumeren. Christina vindt dat doden van de puffins helemaal niks.

Wij stijgen via graspollen en uitkijkend voor gaten langzaam naar het hoogste punt. Daar staat een vierkante oranje vuurtoren. Wij gaan naar binnen en via een smalle trap zonder leuning bereiken wij de 1e verdieping. De akoestiek is hier heel goed en An zingt ‘Viva la musica’. Christina vertelt het verhaal van de dichteres die een onmogelijke liefde beleefde met een dominee. En dan begint ze het gedicht te zingen wat de dichteres hierover schreef. Hoewel wij er geen woord van begrijpen is het ontroerend om te zien hoe zij met volle overtuiging zingt. Wij genieten ervan!